Best Rock/Metal Albums 2018

Here we are at the end of another year and my list is still far from complete. I probably have not listened to most albums and got stuck on loops of a few chosen ones which are not necessarily released in 2018. Unlike the past years, this year I have not been able to rank my favorites and wrote them in no particular order.  That may be because no release has thrilled me as much as, say, Eloy (2017) or Metallica (2016). What stands out the most is Judas Priest, though. Last but not least, if I am missing some obvious gems here – which is highly likely, feel free to let me know.
Have an awesome new year and enjoy the read!

Artillery – The Face of Fear

Artillery is one of my all-time fave bands and honestly I am a sucker for their albums. So you may have to opt for a more objective critic. Granted, it is not By Inheritance and granted again we will never get anything close to it. All we can do is to aim for B.A.C.K.. We got pretty close to it with Legions and The Face of Fear, in turn, is close to Legions – so do the math.
Nevertheless, this should not mean that it is a run-of-the-mill album. It’s just that the bar is so high. It still rocks hard and thrashes as hell. If you are a fan of the genre or the band, you wouldn’t want to miss this.

Warrel Dane – Shadow Work

Warrel Dane’s passing was one of the biggest tragedies of the rock scene last year. I have the honor and luck of watching him both in Nevermore and Sanctuary (his very last show). Now, every time I hear or see him I feel real sad. He sadly could not see the release of his second solo album, Shadow Work, for which he had been in studio in Brazil where he had a heart attack. It was released ten months after his death and it made all the fans realize how big a talent he was. Shadow Work album was mostly complete before his death, so it could be released rather quickly. The album is a typical Nevermore/Warrel Dane album which is technical, progressive, aggressive and emotional at the same time. It has eight songs one of which is a cover of The Cure‘s The Hanging Garden.

Behemoth – I loved You at Your Darkest

I am not a big fan of the band although I appreciate their music. But I loved this album at my most unexpected! That thrilling accented chant in the intro and what follows are truly a carefully-woven chaos flowing in a meticulously drawn path. Just put the music on and let the darkness creep in.

Black Magick SS – Spectral Ecstasy

Now, this is a true shocker. I had never heard of the band before this album and it was like love at first listen. It is dark/gothic/retro rock/metal from Australia. Imagine Ghost a tad darker and produced with cheaper equipment in a more affordable studio. This fact does not make you love it any less, if not more. The songs are not complex or anything but each and every one of them will stick in your mind for good. Do not miss this album!

Burial Invocation – Abiogenesis

Fellow metalheads from Turkey (Kadıköy/Istanbul to be exact) nail it with awesome musicianship and top-notch recording quality. They play death metal with doom influences and this is their first full-length studio album. The cover, which looks like old-school Swedish Death Metal album art, blows you away at first sight, and what you have to listen is no less. The songs are quite long by death metal standards but absolutely not boring due to the cool variations they contain.

Craft – White Noise and Black Metal

This was also a surprise for me. I had never heard of them before – let alone listen. They play fast, old-school ? and no-bullshit black metal right in your face. Fans of the genre would not miss this.

The Crown – Cobra Speed Venom

Much like my thoughts on Artillery, it would be naice to expect another Deathrace King from The Crown. They still get under my skin anyway. The new album is fast+aggressive(=The Crown) and dumps the goods like a ton of bricks on your playlist. The album title (and the first song released) is like a tight grip on your head which leads to the scraping of your face on a stone wall. A must listen for new thrash metal sound lovers.

Impellitteri – The Nature of the Beast

The guitar overlord Impellitteri strikes back with another fantastic album which will leave you in shreds. If the first reason for my love of Impellitteri is his classy guitar skills, the second one is definitely the jaw-dropping voice of Rob Rock. This duo is bound to give you what you are looking for and The Nature Of The Beast is in that vein. Throw in the covers of Symptom of the Universe and Phantom of the Opera, and I am salivating already.

Judas Priest – Firepower

This is probably the best release of the year. Firepower is the most up-to-date definition of HEAVY METAL, which is unsurprisingly provided by the creators of the genre. One can only respect Judas Priest’s energy and enthusiasm in 2018. Firepower reminds me of Painkiller in that it opens with a fiery track which slightly overshadows the following ones. But if you dig in (which takes a second listening – tops), you discover the gems like Spectre, Rising from Ruins, Traitor’s Gate, etc. I doubt any metal fan would dislike the album.

Marduk – Viktoria

Marduk’s evolution is on. As you know, their first three albums were primitive black metal with melodic touches here and there. Then came Heaven Shall Burn… When We Are Gathered and changed everything. That, followed by Nightwing and Panzer Division Marduk, were, for me, the pinnacle of the band’s career.  Straightforward, merciless black metal with ultimate production. The next level was slower compared to the glory of the band: La Grande Danse Macabre and World Funeral. After those, they rose up again in an attempt to honor their above-mentioned glory with five albums, the latest of which (Frontschwein) was a real hit. And just when you would expect them to continue likewise, bam!, they come up with Viktoria. What is totally different from the bands back catalog is that the album has a crust/punk opener: Werwolf. The rest of the album is not necessarily so, but it overtly displays their new sound and direction. The album is devoted to WWII again and has a duration of a little over thirty minutes. Marduk fans has owned the album already and it is a precious piece that is worthy of your collection.

Nita Strauss – Controlled ChaosMy fascination with Nita starts with her inclusion to Alice Cooper but it certainly peaked when I watched her live at Wacken Open Air 2017. She was the best complement to Alice Cooper’s incredible performance and stage show. Controlled Chaos is Nita Strauss’ first solo album and it really rocks. It is an instrumental album full of shreds. The production is solid and the style is somewhat djent-ish. This is a two-person band featuring Josh Villalta on drums, judging by which all guitars and bass must have been played with Nita.If you close your eyes and focus on the guitar with no idea as to who is playing, you might think it is Marty Friedman! Of course that is not to put her on a par with him tech-wise but the styles are very similar. Emotional tunes combined with razor shreds but all delivered in perfect harmony. Pandemonium 2.0 and Our Most Desperate Hour are great songsThe album closes with a decent cover of The Show Must Go On. The album has been criticized due to the drum sound overshadowing the guitar but I think this is what makes the music sound powerful. Guitar music lovers are gonna love this one.

Pestilence – HadeonPestilence is one of my fave death metal bands. Hearing Mameli’s voice is a true reminder of the good old 1990s. We were lucky this year to have watched them live for the first time in Istanbul. Although the show had an old-school setlist – which was cool – the new album delivers the same old Pestilence that we have loved.

U.D.O. – SteelfactorySteelfactory is the second best HEAVY METAL album of the year after Judas Priest‘s Firepower. Just like Halford, UDO still kicks ass and the album is full of many catchy tunes which are likely to be future classics such as Keeper of My Soul and Hungry and Angry. If you are a fan of the band, you probably have already bought the album.

Onkel Tom – Bier ErnstOnkel Tom has released a rather long album featuring 21 songs. Although the songs are completely in German, you do not have to understand it to like it. It simply cheers you up and gives you energy and fun. The songs are about, bier (no shit), Ruhr area, Schalke 04, etc. as usual. If you like thrash metal fueled up with punk and folk tunes along with Tom Angelripper’s unique vocal, you should try this one.

Sodom – Partisan [EP]This release is off-list since it is not a full-length but one which definitely deserves its place as the best EP of the year. With Bernemann and Makka (2/3) of the band gone, everyone was expecting what would become of Sodom with the return of Frank Blackfire and the addition of two new members (Yorck Segatz on guitars and Husky on drums). Sodom has always suffered/employed member changes since the beginning but this is the first time the band has two guitarists. That being a huge thing, the expectation was higher. The cover in fact gave the signals of an old-school release with the black and white drawing of Knarrenheinz in action. The EP has three songs (four on the digital version) two of which are newly introduced: Partisan and Conflagration. The guitar sound is darker and the music is more old-school but after all, it is still the good old Sodom. I guess this will always be the same as long as we hear the distinctive voice of Mr. Tom Angelripper. The new album being at least a year away from now, all you can do now is to loop the EP and enjoy it down to the faintest note.


Best Rock/Metal Albums 2017

Here we are with another list at the end of another year. There have been really nice albums and I have managed to narrow it down to 15 of them. It is a very personal, subjective, and mixed up list and I am sure there are tons of 2017 albums which I have not heard yet. These are just the ones that made my year.

  1. Eloy – The Vision, The Sword and The Pyre Pt. 1

    This is so the best album of the year for me that the gap between Eloy and Avatarium would fit another whole list. Frank Bornemann nails it one more time with an epic tale of Jeanne d’Arc. The choruses, dialogues, crescendos&decrescendos, catchy tunes are crazy. The album is a little over 60 minutes but feels like a couple of minutes. Fortunately, this is only the first part and there will be another one of this fantastic concept album.

  2. Avatarium – Hurricanes and Halos

    Avatarium is my new favourite band. I like their The Girl with a Raven Mask a lot and was actually skeptical about whether they could top it off. Well, they did. Hurricanes and Halos is just as good – or maybe better, I’m not sure. It features amazing compositions with catchy tunes and the vocals are simply amazing.

  3. Cut Up – Wherever They May Rot

    I got into the band with this album it really nailed me to the wall at first listen. It’s pure old-school death metal just like the way it should be. Death metallers cannot miss this.

  4. Kreator – Gods of Violence

    The sheriff’s back in town. The album is fast, angry, melodic, catchy and full of classics-to-be. A first-class Kreator album.

  5. Iron Reagan – Crossover Ministry

    Tired of work, angry, looking for some action and fun? Put Crossover Ministry on and get an instant cheer-up. Thrash/punk crossover, à la D.R.I., is what you exactly need and your neighbours don’t.

  6. Cannibal Corpse – Red Before Black

    CC is the Iron Maiden of death metal. Red Before Black is worthy of the band and features instant classics such as the killer title track. What makes the album greater is the bonus CD (Blood Covered) where there are covers of great metal classics such as Endless Pain (Kreator), No Remorse (Metallica), Confessions (Possessed), etc.

  7. Obituary – Obituary

    So Cannibal Corpse is the Iron Maiden of death metal; and this makes Obituary Judas Priest. Their new self-titled album is true Obituary with one difference. The drums sound more live compared to other albums. It almost sounds like a live recording. This is of course good but it gives the album a different touch than the other albums.

  8. The Doomsday Kingdom – The Doomsday Kingdom

    This might be surprise for you as it was for me. You know that I love heavy doom and this is a really decent example of this genre. Dig it if you like bands like Candlemass, Saint Vitus, etc.

  9. Marty Friedman – Wall of Sound

    Do you need a lesson in black metal by a guitar virtuoso? Try the track Pussy Ghost. Marty is no doubt a living legend and I admire his solo career as much as in Megadeth. This album, though, is surprisingly harder and faster than his previous work and is truly gigantic.

  10. Mastodon – Emperor of Sand

    I don’t like new vibes so much but I guess I am a sucker for Mastodon. These guys know how to get to you – or me rather. Mastodon keeps rising despite their stupid statements against Judas Priest but as far as the music is concerned, they are doing a good job.

  11. The Madcap – Rising

    The Madcap is Turkish glam metal band this is their debut album. You may think it is kind of late for such a venture but hey, look at Steel Panther. The Madcap derives inspiration from Mötley Crüe, Whitesnake, Steel Panther, etc. and, to be honest, they sound pretty cool unlike the copy-cat way you would expect them to be. The band is female fronted and her vocals are damn cool. Their songs are cheesy and fun. My personal faves are Stepped on a Lego (because I have a 3-year-old son and I know the feeling) and 3 2 1.

  12. Sarcasm – Within the Sphere of Ethereal Minds

    Who is Sarcasm? Well, most of you may not know them but they mean a lot to me. I discovered them about 20 years ago with their 1994 demo A Touch of the Burning Red Sunset. It was a re-re-re-re-recorded demo tape but it was totally insane. Formed in 1990, the band had never released a full length album until 2016. And their second album came soon after. If you like melodic death/black metal you should give it a listen. If you don’t like it, then go and try A Touch of the Burning Red Sunset (1994) first, and then we’ll talk.

  13. Demir Demirkan – The Glass (OST)

    The Glass (Cam) is a documentary about the making of glass directed by Demir Demirkan (ex-Pentagram [TUR] guitarist). He even composed the songs in the movie which is the part I am mostly interested (I have not watched the documentary yet). It is an instrumental album with a lot of catchy tunes and a good sound. If you like guitar music like Satriani, Vai, Friedman, you may like this one, too.

  14. Morbid Angel – Kingdoms Disdained

    I was really afraid to listen to the album because of the risk of hearing something like Illud Divinum Insanus (a most weird death metal album) but luckily what we got is real Morbid Angel. Granted, it’s not Domination or Covenant or the other goodies that we have been fed by the band, but it is like an attempt to play down that lane, rather. Still, it’s good to hear them play and sound like this.

  15. Skyclad – Forward Into the Past

    One of my all-time faves, Skyclad has recently been idle. They broke the silence with Forward Into the Past, which sounds typical of the band. There are good songs indeed but what’s missing, imo, is that the lyrics are not elaborate as one would expect from the band.


David Gilmour – Live at Pompeii

I do not list live albums but when it comes to Pink Floyd or David Gilmour, I can bend the rules like hell. Live at Pompeii is a 2-CD album full of PF and DG classics. Unlike his former band-mate, Roger Waters’ disappointment called Is This Really the Life We Want?, Gilmour proudly lives up to his Pink Floyd legacy and keeps on shining ever brighter.

Andy Brings: You Touch, You Die

I am a huge Sodom fan and I got into the band in late 90s with their Tapping the Vein album. The album still has a special value for me as it was the kick-starter for my endless fascination for the band.  The album is especially unique because of its wild riffs which were viciously played by Andy Brings, my then guitar idol although I was playing the drums. His short-lived Sodom career (1991-1995) produced two frantic studio albums which I consider the cornerstones of speed and mania for Sodom: Tapping the Vein and Get What You Deserve.

Sodom albums featuring Andy Brings on guitars

Of course he was already out of the band by the time I got to know Sodom. He proceeded to play in a speed metal band called Powergod which has released five albums. Andy Brings appeared on the albums under the pseudonym “Riff Randall” and played the guitars and bass. You gotta be Andy Brings to be called as Riff, after all.  I had a near-meeting experience with him in 2003 at Rock Station Festival – Ankara which unfortunately did not happen since Powergod could not make it to the fest due to some health problems. They were disbanded in 2007 but that made the longest career ever for Andy: 10 years in the same band.

Complete Powergod discography with Andy Brings (Riff Randall) on guitars and bass.

Meanwhile, he had a side project called The Traceelords where he played rock’n roll – apparently his all time dream.  This was his first venture into rock ‘n roll after all his metal background. It was parallel to his Powergod years and he released 3 albums with the band between 2001 and 2006.

The Traceelords discography

Andy  continued under his solo project “Andy Brings” and released Rock n’ Roll  in 2010. It was not long, either, before he put it on hold and he fired up a project called “Slit My Wrists” which actually never saw the light of day.

Andy Brings – Rock’n’Roll (2010)

By the way, I had the awesome chance to meet Andy Brings at Wacken Open Air 2007 Sodom 25th Year All-Star show. He left no part of the stage untrodden and played with such enthusiasm like it was still his band. That show was an awesome experience for Sodom fans and for me, it was even more awesome since I got to meet Andy after all those years. He was probably the most lively, energetic, friendly and cool metal celebrity (yeah, for me he is so).


Me with Andy Brings and Toto @ W:O:A 2007


Andy Brings on stage with Sodom for the band’s 25th anniversary show at W:O:A 2007

Continuing his career, he formed his latest band Double Crush Syndrome. His career has been full of ups and downs, one-hit bands, unfinished stuff, constant band/member changes but one thing has remained the same: Rock n’ roll. His constant struggle and dedication finally seems to pay off as he was able to cut a deal with Nuclear Blast! Their debut album Die for Rock n’ Roll came out on 17.03.2017 and – Sodom albums aside – it is the best production in his career. The album has 10 songs all of which are catchy, politically-incorrect, critical, full of energy, and most of all, ROCK N’ ROLL!

DCS has five new videos for the debut album.  The band is currently on tour until the end of April 2017.  I asked Andy for an interview among his very tight tour schedule and he kindly accepted. Enjoy the read.

Volkan: Congratulations on the DCS debut album, Die for Rock ‘n Roll! How is the reaction so far?

Andy Brings: Thank you very much. The people love it, we entered the German album charts on #48. Even the press likes it, but that’s not important. The people who bought it are the ones that matter. It’s very cool, very rewarding.

V: You got five new (+1 old) videos out of the 10 songs in the album. How is that even possible?

A.B.: And there will be more, at least two more videos. We could release each song as a single, they’re that good. If other bands can’t do it maybe they should write better songs.

V: Aurora Steffens and Markus Herzog were replaced by Slick Prolidol and Julian Fischer. What was the reason for this massive change?

A.B.: Aurora and Markus left the band because they wanted to. Personal reasons. Especially in Aurora’s case I was very sad, she was the whole package. A great loss for Rock N’ Roll, but I respect her decision of course. And it paved the way for Slick’s return to me, which was a good thing. Pure fate.

V: You are on a very busy European Tour. How’s it going?

A.B.: The tour’s been great so far. We toured through Germany and England with STEVE ‘N’ SEAGULLS which was awesome. Going to England was like coming home for us. The people there totally loved what we did. Now we are playing our own shows, almost two hours every night, which is the best. We love the longer shows a lot.

V: Signing up with Nuclear Blast is massive! How did it happen?

A.B.: They approached me which was very cool. I’ve known some of the people I now work with since like forever, and the negotiations were over pretty fast. Both parties wanted this, so we agreed on the terms within less than an hour or so.

V: How is the DCS fan base? Young or old people? Metallers, rockers, punks…?

A.B.: All of the above and more. The young, the young at heart, all colours, all shapes. We love everybody!

V: What makes the band different from The Traceelords and your Solo project “Andy Brings”?

A.B.: Well, I think all my trademarks are still there, but I think I’m a better singer and songwriter now, and since I’ve always written amazing songs, that’s really saying a lot, haha. I know better how to work the gift these days. That comes with age I guess. I’m still young, but I’ve been doing this forever and always worked hard on my craft. Plus I’ve got the best band I’ve ever had. Slick is awesome, the best sidekick you could ask for, he never ceases to amaze me. And Julian kicks ass, too.

V: Is the “Andy Brings” project still alive?

A.B.: Inactive, but since that’s my name and I’m still alive… never know. Nothing planned though.

V: Don’t get me wrong but you playing in a rock’n roll band feels like driving a Ferrari in a parking lot at 10 kmph. Do you have any plans for any metal projects to release your talent and fury?

A.B.: That’s a very nice thing to say, and I totally get where you’re coming from, but me playing Rock N’ Roll is the fiercest assault on your eyes and ears I’m capable of. That’s where I come alive. My tribute song to DORO PESCH “Hail To The Queen” from 2014 was more Metal, and I enjoyed that a lot. I just did a remix for song from German Goth band ERDLING, and it sounds like a Sodom song from 1992, only better. Every once in a while I love playing Metal guitar, but playing in a Metal band? No. I’d rather kill myself.

V: Tell us something very interesting about Sebastian Bach.

A.B.: He’s a very sweet man with a big heart and treated us like a gentleman when we toured with him. The most interesting thing I witnessed on that tour is that he really is EVERYTHING I expected and wanted him to be, and much more. It can be very dangerous to meet your idols, but he was great in every way.

V: What is the distribution of metal and rock in your body in percentages?

A.B.: I will always be an old school metalhead with all the 80s stuff in my blood, but I was never just that. The RAMONES played a huuuge role in my life and still do. And I’ve always loved pop music, so that’s who I am. All of it.

V: Do you receive any heat from your metal fans?

A.B.: Not much. They know I’m the real deal. Every once in a while some asshole who is trapped inside a stupid person’s body and whose life is stuck in 1992 makes a homophobic comment about my makeup or the clothes I wear, but I laugh at that. When they meet me or even better see me on stage that usually stops, because I rock harder than 20 guys half my age, so fuck it. It’s all love.

Andy Brings with Sodom – early nineties

V: Do you have fans who do not know about your Sodom career?

A.B.: Yeah, sure. That can’t be a surprise for you, I left SODOM in 1994 and have made many albums and toured with my own bands a lot since then. I love it when newer fans find out about my evil past and scratch their heads because of it.

V: Do you miss your long hair?

A.B.: No, never. The only thing I regret is not having my hair cut off 10 years earlier. I did it in 2003.

V: What is the next step for you and for DCS?

A.B.: We are touring some more in 2017, and then it’s already time for the next album in 2018, which is very exciting. I love working in the studio, creating new music.

V: Any messages for your fans?

A.B.: Be yourself, be happy, and SUPPORT ROCK N’ ROLL

Get the album here:

Best Rock/Metal Albums 2016

Here are the 17 best rock/metal albums released in 2016. The answer to “why 17?” is because that was as many as I could put in the list. I did not want to remove two deserving albums out just make it 15 or add three more just for the sake of reaching twenty. Of course, there are other other nice albums most of which I probably have not been able to listen to but the following 17 were the real highlights of the 2016 for me.

17. Vektor – Terminal Redux

Vektor - Terminal Redux (2016).jpg

Will I be bullshitting if I call them Space Thrash? That velocity nearing the speed of light, sheer aggression, that inorganic sound coming out of the thrash riffs, weird choruses – let alone the band’s space-themed cover artwork – gotta mean something different. It’s hard to keep track of the ever-changing riffs especially in an album this long (73 minutes). Not an easy listen but an interesting and fantastic one.

16. Magnum – Sacred Blood “Divine” Lies

Magnum - Sacred Blood 'Divine' Lies (2016).jpg

Another surprise album to make its way into my list. Very melodic, symphonic and catchy prog rock. A good listen to chill out.

15. Running Wild – Rapid Foray

Running Wild - Rapid Foray (2016).jpg

To be honest, it is an average album but my love and respect for RW is so high that I just could not leave the album behind. The album clearly reflects the age of the band. Their heyday is over but they can still do tricks like “Black Bart”. The punchline is the last song, though: Last of the Mohicans. It takes you all the way back to the good old Pile of Skulls. Die-hard fans won’t miss this out.

14. Nemrud – Nemrud

Nemrud - Nemrud (2016).jpg

Superb Turkish prog rock band releases their self titled album. Shame on me, I have just discovered them although they have three albums, the first of which came out in 2010. They sound like Eloy with touches of Turkish melodies here and there giving it a tint of Barış Manço. There you have your keywords. Dig it if you are interested.

13. Grand Magus – Sword Songs

Grand Magus - Sword Songs (2016).jpgAnother one of my discoveries. Epic album from an epic metal band. If you are fond of Metal but not sure how to praise it, just listen to this album and try to sing along.

12. Asphyx – Incoming Death

Asphyx - Incoming Death (2016).jpgAnother long awaited album. Rather different from traditional Asphyx in that the vocals are dirtier and the sound is not as down-tuned as it used to be. Old school death metal fans love this one already.

11. Desaster – The Oath of an Iron Ritual

Desaster - The Oath of an Iron Ritual (2016).jpgAnother noteworthy band come out of the woodwork after a long silence. They keep their signature sound and the album is so retro and pure that it brings sweet tears of 90s (or even 80s) to your eyes. Thrash and Black Metal in awesome harmony!

10. Axel Rudi Pell – Game of Sins

Axel Rudi Pell - Game of Sins (2016).jpgThe usual ARP but I like the usual ARP so no problem there. You already know the band. Expect no less and no more. Nice melodies, polished sound, beautiful-as-ever vocals… ARP rules!

9. Amon Amarth – Jomsviking

Amon Amarth - Jomsviking (2016).jpg

Jomsviking is nothing special for Amon Amarth but a spectacular album, all in all. Vikings are back to kill.

8. The Algorithm – Brute Force

The Algorithm - Brute Force (2016).jpg

Electronic meets metal most of the time. But not as good as The Algorithm. The album is full of speed, heaviness, variations and effects and it keeps you wondering constantly about what will come next. You may be picky about your metal and choose to keep a distance with electronic stuff but The Algorithm is definitely worth giving a shot.

7. Flotsam and Jetsam – Flotsam and Jetsam

Flotsam and Jetsam - Flotsam and Jetsam (2016).jpg

I am so glad to see F&J in action. They should really focus on making new songs like the ones in this album rather than re-recording No Place for Disgrace and making a mess out of it. The album is real solid and the bass sound is awesome. Iron Maiden is a magnificent song dedicated to guess which band. You gotta dig it if you are into melodic thrash metal.

6. Testament – Brotherhood of the Snake

Testament - Brotherhood of the Snake (2016).jpgStill not a “The Gathering” (see: bir Alex değil) – and cannot any album ever be – but still Testament as fuck. It’s as right-in-your-face as you would expect from Testament. The album boasts a heavy sound and occasional death metal passages à la Demonic interwoven with catchy melodies. What it lacks (for me) is speed, though. I’d prefer a faster Testament.

5. Devin Townsend Project – Transcendence

Devin Townsend Project - Transcendence (2016).jpgSick genius Townsend, among his fluctuations, popped out an amazing album – finally. Even though it falls short of the über Ziltoid, this one kicks serious ass. I was blown by “Offer Your Light”. Don’t miss it out!

4. Artillery – Penalty by Perception

Artillery - Penalty by Perception (2016).jpgDanish Thrash veterans keep on delivering the goods. You’re not expecting By Inheritance, are you? No? Good. But they are still there and doing good stuff. Thrashers beware!

3. Spiritual Beggars – Sunrise to Sundown

Spiritual Beggars - Sunrise to Sundown (2016).jpgHonestly, I had not listened to the band ever before their 2016 album. But what an album! I never thought I could place a stoner rock band right after Sodom and Metallica but it just happened. No matter  how many times I have listened to this album, I simply can’t get enough of it. Each song is so catchy that you start singing along after a few listens – or even after the first with some songs. You can hear Dio touches and retro Doors-like keyboards which give the album a breathtaking atmosphere. If you like Dio, Black Sabbath and Doors mixed into stoner sound, you’ll love this one.

PS: I had put the album to the second place initially but on second thought, Metallica seemed to deserve it. I am still not sure enough, though.

2. Metallica – Hardwired… To Self-Destruct

Metallica - Hardwired... To Self-Destruct (2016).jpegThe sheriff’s back in town. I agree with most of the critics and think that Metallica did an awesome job with Hardwired. I like Death Magnetic, too, but this one is absolutely superior by far. And the best surprise was the video of ManUNkind. Simply a killer idea!

1. Sodom – Decision Day

Sodom - Decision Day (Japanese Version) (2016).jpgYou already knew who is the best for me – and you won. When Sodom releases an album, it books the first place straightaway. Yet, subjectivity aside, Sodom nails it again with a fantastic album. I guess nobody will blame me for my choice for the best album as most metalheads agree on the awesomeness of Decision Day. In Retribution, Rolling Thunder, Caligula, Decision Day, Blood Lions are such amazing songs that they prove who the boss is in Germany.

Cherry on top: Sodom is going to play in Istanbul in March 2017.

















Metallica – Load: 20 Yıllık Bir Ateşin İlk Kıvılcımı

Tarih 15 Haziran 1996. Lise 2. sınıftaydım ve okulun son haftasıydı. Yılın bu en güzel dönemini taçlandırırcasına okulum Fethiye’ye üç günlük bir gezi düzenlemişti. Gitmemek olmazdı tabi. Hazırlıklar tamamdı. Mayolar, tişörtler, güneş kremleri büyük çantanın içindeydi. Küçük çantada ise, cüzdan, walkman ve birkaç kaset vardı. Denize, güneşe ve kuma yaklaşık 7-8 saatlik bir mesafedeydik ve o süreyi güzel müzikle geçirmek lazımdı.

O yaz popüler olan şarkıcıları hatırlamaya çalışıyorum da, sanırım Mustafa Sandal, Tarkan, Özlem Tekin, Tuğçe San, Burak Kut falan ağırlıklı bir dönemdi. Arkadaşlarda bu kişilerin kasetleri vardı ve kasetlerin dinlendikten sonra değiş tokuş edildiği dönemde yaşıyorduk. Ama bu kasetlerdeki müzik hiç sarmıyordu beni. Yabancı müziği daha çok seviyordum. En çok sevdiğim kaset de, Bursa Music Land’de doldurduğum çekme kasetti. MJ’den They Don’t Care About Us ile başlıyordu, sonra Gangsta’s Paradise vardı. Sırasını tam hatırlamasam da diğer şarkılar Eye of the Tiger, Unforgiven ve Nothing Else Matters‘tı. İçlerinde en çok Unforgiven‘ı seviyordum ve arkadaşlarımdan öğrendiğim kadarıyla Metallica‘nın şarkısıydı bu. Çok güzel şarkıydı (hala acayip severim). Nothing Else Matters‘ın kime ait olduğunu bilmiyordum ama o şarkı o kadar güzel değildi. Fazla bayıktı (hala hiç sevmem). İşte beni yol boyunca eğlendirecek olan kaset buydu. Ama tek kaset yetmezdi.

1996-06-15--18_Fethiye_03.jpgİşte o gezi 😀

Geziye ilkokul arkadaşım Emre de geliyordu ve o da yolda dinlemek için bir kaset almak istiyordu. Otobüsümüz Ulucami’nin önünden kalkacaktı ve daha birkaç saatlik boşluğumuz vardı. Emre’nin amacı Music Land’e gidip o dönem vizyona yeni girmiş olan Desperados filminin soundtrack kasetini almaktı. Ay ay ay ay, ay ay amore falan diye sözleri olan bir şarkı vardı ve Emre onu çok sevmişti – orijinal kasetini alacak kadar. O zamanlarda orijinal kaset almak demek – hele ki yabancıysa – harçlığın büyük bir kısmı ile vedalaşmak anlamına geliyordu. Ben ne o filmi ne de şarkıyı sevmiştim ve Emre’yi başka bir kaset almaya ikna etmeye çalışıyordum. Ama Emre’nin Latin damarı kabarmıştı bir kere. Beraber Music Land’in yolunu tuttuk. Dükkana vardığımızda, vitrine yapıştırılmış ve  hayatımın geri kalan kısmını değiştirecek olan sarı kartonu gördük. Üzerinde “Metallica’nın son albümü LOAD geldi” yazıyordu. Bu Unforgiven‘ı söyleyen gruptu! Emre Desperados’u değil, bunu almalıydı. Oysaki o güne kadar ne o ne ben metal dinlemiştik. Dinlediğimiz en sert iki şarkı yukarıda bahsettiğim Metallica parçalarıydı. Fakat, buna rağmen Emre sandığımdan çok daha kolay bir şekilde ikna oldu ve kaseti aldı.

Otobüste Emre ile yanyana oturuyorduk. İkimizinde walkmani vardı ama bir tane Metallica kaseti vardı. O yüzden dönüşümlü olarak dinledik hep. Bir çekme kaset, bir Metallica; bir Özlem Tekin bir Metallica. Ama Metallica varken diğerleri niye dinlensindi ki? O ne kadar farklı ve müthiş bir müzikti öyle? Cayır cayır, gümbür gümbür, gençlik ateşimizi körükleyecek şekilde sert ve hızlı. Müzik dediğin böyle olmalıydı işte. 15 yaşındaydım ve o güne kadar dinlediğim hiçbir müzik bana bu kadar keyif vermemiş beni bu kadar içine çekmemişti. Normalde insanlar metale kolay kolay alışamazlar. Sert derler, böğürtü derler, “ne anlıyorsun bundan?” derler, derler de derler… Ben ise sanki ömrümün ilk 15 yılı boyunca metal ile tanışacağım günü beklemiş gibiydim. Gezi boyunca Load kaseti hiç kabına girmemişti. Sürekli bir walkman’in içindeydi. Emre Ronnie‘yi çok sevmişti. Ben de Ain’t My Bitch ve Wasting My Hate‘e hasta olmuştum.

Gezi bitmiş, Bursa’ya dönmüştük. Load‘u Emre’den ödünç alıp kopyalamıştım – orijinal yabancı kasetler çok pahalıydı. Ama bir sorun vardı: albüm kapağında sözler yazmıyordu. Neyse ki, imdadıma Şenol HMS’nin frontmani Barış abi yetişti. Barış abi’de metalle ilgili her şey bulunurdu (hala bulunur). O dönemlerde metal gruplarının sözlerini fotokopi şeklinde satardı. Ben de hemen bir Load fotokopisi kapmıştım. Albümün sözlerini baştan sona hatim ettikten sonra daha fazlasını istemeye başladım. Metal denizine girmek için sabırsızlanıyordum. Fakat, ne çevremde metal dinleyen kimse vardı, ne de evin büyük çocuğu olduğum için elimden tutup bana yol göstecek bir abim/ablam. Kendi müzikal yolumu kendim çizecektim.

Derken tatil bitti ve okul açıldı. Yeni müzik keşfimi birileriyle paylaşmalıydım. İlla ki okulda metal dinleyen arkadaşlar olmalıydı. Tolga beni haklı çıkardı. Bana ödünç verdiği iki kaset ile heavy metali bana tam anlamıyla aşılamıştı: Fear of the Dark ve X Factor. Kendisine hala beni Iron Maiden ile tanıştırdığı için minnetarım. Sonra kızlardan Nirvana‘yı öğrendim. Kızların çok sevdiği bir gruptu bu. Vokalisti çok yakışıklıydı. Metallica ve Iron Maiden‘a pek benzemiyordu ama Nevermind hiç de yabana atılacak bir albüm değildi. Onu da çok sevip bağrıma basmıştım (hala basarım).

Soundgarden, Pearl Jam, Silver Chair yine okul arkadaşlarımın bana verdikleri kasetlerdendi ama bunlar beni hiç sarmamıştı. Belki Soundgarden biraz… Bir de Nirvana, ama Nevermind. Metal benim için çok daha heyecan vericiydi. Hande’den aldığım Hell Awaits kaseti artık bana geri dönüş yolu bırakmamıştı zaten.

O yıllarda rock müzik ile haşır neşir olan tayfanın yaşadığı kırılma noktası metal ile grunge arasındaki çekişmeydi (bkz: doksanlı yıllar). Metalin dibe vurduğu, grunge’ın patlama yaptığı, metal gruplarının tartışmalı albümler çıkardığı bir dönemdi. Sepultura – Roots, Amorphis – Elegy, Overkill – I Hear Black, Anthrax – Sound of White Noise, Kreator – Endorama, Renewal, Outcast,  ve tabi ki, Metallica – Load. Bu dönemde çıkan bu ve buna benzer tarz değişikliği içeren albümlerin çoğunun ya değeri sonradan anlaşıldı, ya da çoğu hala grubun en boktan albümü/albümleri olarak anılıyor. Benim o dönemlerde bir geçmişle kıyas lüksüm olmadığı için bana hepsi çok güzel geliyordu (Renewal hariç).

Load özelinde bakacak olursak, Metallica o yıllarda bir dönüşüm yaşıyordu. Cliff Burton’ın ölümü hala tazeydi. Black albüm olağanüstü olmasına rağmen çoğu kişi grubun davayı sattığını düşünüyordu. Üstelik grup ilk kez diskografisine beş yıllık bir ara vermişti. Yeni albüm için umutlar da endişeler de çok yüksekti. Fakat, Load eski Metallica fanları için tam bir fiyaskoydu. Şarkılar yavşaklaşmış, piyasa olmuş, dava satılmış hatta saçlar bile kesilmişti. Yeni yetme bir metalci olarak benim metal muhabbetim sadece Load ile sınırlıydı ve kime albümü övecek olsam sayıp sövüyordu. Aslında bu benim için iyi haber bile sayılırdı. Bu albüm bu kadar kötüyse, demek ki diğerleri muhteşemdi. Sonradan tüm albümleri ve daha fazlasını dinledim ve hastası oldum;  yıllar geçtikçe müzik zevkim Pink Floyd’dan Napalm Death’e kadar genişledi ama yine de Load‘un yeri hiç değişmedi. O benim ilk göz ağrımdı. İşte bu yüzden Load benim için hala muhteşem bir albümdür ve bana metali sevdiren albüm olarak yaşadığım sürece kalbimdeki özel yerini koruyacak.

Yazıyı yazarken Emre’ye mesaj atıp kasetin hala durup durmadığını sordum. “Duruyor” demesi beni yine 15 yaşındaki bir çocuk gibi mutlu etti. Sonra bir buluşma ayarladık ve Emre kaseti de getirdi. O güzel günleri anıp süper bir müzikal flashback yaşadık. Tüm bunların üzerinden 20 yıl geçmiş olması inanılmaz kelimesiyle tarif edilemeyecek kadar fantastik bir durum. Çok heyecanlı, çok nostaljik, çok güzel ve çok METAL!

Nice metal dolu yıllara \m/

12948527_10208025714253763_1001949832_o.jpgYirminci yılında işte o kaset – ve Emre ve ben 🙂

İşte o kaset – ve CD ve LP 🙂

Aylin Aslım’a Cevaben…

Bu yazı Aylin Aslım’ın 31.12.2015 tarihli “Memleketimden Konser Manzaraları” adlı yazısına cevabımdır. Aylın Aslım söz konusu yazısında özetle Türkiye’deki konserlerde seyircinin ne kadar ukala, kaba, patavatsız, poser olduğundan; müziğe önem vermeyen ve sırf ortam yapmak için konserlere giden, gittikleri konserlerde gürültü yapan ve uyarılınca da üste çıkıp kabalaşan ve kavga çıkaran insanlardan bahsediyor. Aylin Aslım’ın şikayetini anlayabiliyorum ve kendisini son derece haklı buluyorum. Bunlar çok çirkin ve saygısız şeyler.

Ancak yazıyı okuduktan sonra düşündüm ki, ben hiç bu tür şeylerle karşılaşmıyorum. Ya da karşılaşsam bile bu konuda makale yazacak kadar olmamış demek ki. Sonda söyleyeceğimi başta söyleyeyim: müziğe saygı metal ile pop müzik arasındaki önemli farklardan birisidir. Aynı ülkede yaşamamıza rağmen bir pop konserinde göreceğiniz (ya da görmek istemediğiniz) şeyleri metal konserlerinde göremezsiniz. Aylın Aslım’a yazdığım bu cevabı aslında bir metal güzellemesi olarak da görebilirsiniz. Eminim Aylin Aslım birçok metal konserinde bulunmuştur ve ortama aşinadır. Amacım haddimi aşıp ona metalin ne olduğunu öğretmek değil, kendisini rahatsız eden konuda takipçilerine karşılaştırmalı bir yöntemle farklı bir perspektif sunmak.

Öncelikle metalci pop dinleyicisinin aksine seçicidir. Sevdiği grubun konserine gider, sevmediğine sırf şekil olsun diye gideyim demez. Arkadaş hatrı, bedava bilet vs. gibi sebeplerle gitmiş olsa bile en öne geçip milleti rahatsız edecek şekilde konuşmaz. Zaten bunu yaparsa önce uyarılır, sonra da diğer metalciler tarafından bulunduğu yerden uzaklaştırılır.

Metalci bir konsere o konserin posterini elektrik direğinde gördükten sonra “aa bugün Sepultura varmış, hadi gidelim” diye gitmez. O konserin bileti aylar öncesinden alınır, kimlerle gidileceğine dair organizasyonlar yapılır, grubun o turnede hangi parçaları çalacağı araştırılır, varsa o grubun albümleri imzalatılmak üzere hazır edilir, falan filan… Konsere bu şekilde giden bir kitleden Aylin Aslım’ın bahsettiği terbiyesizlerin çıkma ihtimali hayli düşük oluyor tabi.

Metalci sevdiği grubu masasında oturup şişe açtırırken fon müziği olarak dinleyecek kadar seviyesiz değildir. Kaldı ki metal gruplarının çaldığı mekanlarda bu tür saçmalıkları yapabileceğiniz bir yerleşim düzeni olmaz genelde. Metal müzik oturarak veya çene çalarak dinlenmez; ayakta ve önden izlenir.

Metalci hatunların markalı battal boy çantaları yoktur ve ön sıraya görgüsüzce yardırmazlar. Eğer en ön sıraya geçmek istiyorsa da o grubu çok sevdiği için ezilme tehlikesini göze alarak onlarca iri yarı erkeğin pogosuna, terine, ittirmesine kaktırmasına rağmen yapıyordur ve bırakın hor görülmeyi, hem gruplar hem de seyirci tarafından takdir edilir.

Metalci sevdiği müziğe/gruba saygı duyar ve onu sadece rastgele radyoda denk gelince ya da tesadüfen gördüğü konser afişi sayesinde gittiği konserlerde dinlemez. Hatta sadece dinlemekle kalmaz. Albümlerini alır, tişörtünü giyer, dövmesini yaptırır, patchlerini alır, turnelerini takip eder, fan siteleri açar, biraz müzik bilgisi varsa parçalarını coverlar, kısacası dinlediği müziği baş tacı yapar. Çünkü metal sadece bir müzik türü değil; bir kültür, bir yaşam biçimidir.

Metal konserlerinde “sen bana yan baktın, dokundun, üstüme bira döktün, vs.” gibi sudan sebeplerle kavga çıkmaz. Hatta aksine, birisi yere düşerse kaldırılır. Pogo esnasında circle pit dışında olan birine zarar gelirse özür dilenir. Metalciler genel itibarıyla aklı başında, eğlenmeyi bilen, saygılı insanlardır. Elbette istisnalar vardır. Nerede yok ki? Fakat, genel olarak bakıldığında, Aylin Aslım kendi kitlesinden bile şikayet ediyor hale geldiyse ama metal camiasında böyle bir şey yoksa oturup düşünmek gerekir.

Metalciler sanılanın aksine rafine bir kitledir. Çoğu insan metalcileri toplumun artıkları, bir baltaya sap olamamış, loser, poser, vs olarak görse de gerçek böyle değil ve bunu kanıtlayan bilimsel araştırmalar bile mevcut. Metal ve pop konserlerine gidenlerin profiline bakarsanız metalcilerin daha çok kitap okuyan, eğitimli, entelektüel, sorgulayan, ve özellikle Türkiye için konuşacak olursak yabancı dil bilen kimseler olduğunu görebilirsiniz.

Bunca olumlu özelliğe rağmen metalciler de herkes gibi yüzde yüz mükemmel insanlar değil tabi. Aylin Aslım’ın bahsettiği cep telefonuna kayıt yapma hastalığı metal konserlerini de sarmış durumda. Ancak bu durum gruplar için çok da büyük bir sorun yaratmıyor sanırım. Ben hiç bundan şikayet eden bir grup görmedim (Bursa Anathema konserindeki saçma olay hariç). Seyirciler için sorun oluşturabilecek bir durum belki ama sanırım metal konserlerinde pop konserlerine göre daha az rastlanıyor yine de.

Metal konserlerinde de tatsızlık çıkaran, bağıran çağıran tipler olabilir ama bunlar çok azınlıktadır ve hedeflerinde genelde grup elemanları ile değil seyirciler vardır. Alkolün etkisi bazen saçma olaylara sebebiyet verebiliyor sonuçta. Fakat yine de tüm eksilerine rağmen metal konserleri sanılanın aksine her zaman daha samimi, saygılı, müziğe değer veren ve belli bir müzik kültürüne sahip insanlardan oluşur. Pop müziğin hali ise ortada. Tabi ki müziğe çok değer veren pop dinleyicileri de vardır ama oransal olarak metalciler ile kıyaslayınca yok denecek kadar azlar.

Türkiye’deki metal festivallerinin şu anki en büyük ayıbı VIP uygulaması. Avrupa’da bir sürü konsere ve festivale gitmiş biriyim ve oralarda bu tür şeylerin olmadığını söylemem gerekiyor. Eğer Ozzy Osbourne İstanbul’a geliyorsa onu en çok parayı veren değil, onu en çok seven ve onun hastası olan kişi en önden izlemeli. Maalesef, son on yıldır hemen hemen her festivalde olan bu pis uygulama metal ruhuna son derece aykırı bir durum. Wacken Open Air’da bile böyle bir şey yoksa bunun yapılması kabul edilemez. Organizatörler kendilerine göre haklı olabilir. Metal müzik ile para kazanmak zor ama sırf para uğruna metal kültürünü baltalamak çok yanlış.

Konserlerle ilgili iki somut örnek vererek bitireyim:

2015’teki Bursa Pentagram konserini hatırlıyorum mesela. Liseli çocuklardan, çocuk sahibi göbekli kır saçlı adamlara kadar uzanan çeşitlilikte bir kitle vardı. Sahnede Cenk için sürpriz doğum günü pastası kesildi, hep beraber “iyi ki doğdun” söylendi, Cenk o kadar duygulandı ki nereyse ağlayacaktı. Konserde ne bir patırtı, ne bir gürültü oldu. Metal konserlerinde gürültü yapmak gruplara mahsustur. Konser sonrası, o kadar yorgunluğa rağmen bir saati aşkın bir süre boyunca seyircileri kulislerine kabul ettiler. Orada CD’lerimizi plaklarımızı imzalattık, fotoğraf çektirdik, muhabbet ettik. İşte metal konserleri, bu tür sanatçı-dinleyici kucaklaşmaları açısından da müstesnadır. Gitmediğim için bilemiyorum ama hangi pop sanatçısı seyircisine böyle değer verir? Kulislerine seyirci alan, albüm imzalayan pop sanatçıları var mıdır? Varsa onları tenzih ederim. Ancak, hatun götürmek için ya da ortam yapmak için konsere giden adamların da böyle kaygılarının olacağını sanmıyorum.

Pop müzikle hiç işim olmasa da Dolapdere Big Gang’i severim. Yıllar önce grubun Bursa’daki bir konserine gittik. Sanırım gittiğim tek pop konseriydi. 20 yıla yakın süredir metal konserlerine giden birisi olarak o konser ile diğerleri arasındaki farkı çok bariz bir şekilde görebiliyorum. Mesela o konserde Aylin Aslım’ın yazısında Cem Adrian’ın bahsettiği “masalar” vardı. Bir konserde masa varsa oraya çıkan sanatçı muhabbete meze olmayı göze almış demektir. Masa varsa müzik kaygısı, saygı, performans takibi gibi bir şey yoktur. Vişne votkasının yanında limonlu havuç yerken kız arkadaşına telefondan fotoğraf gösteren kimse gitar solosuna kulak kabartmaz (gitar solosu varsa tabi). Ben tabi ön masaların barikatına karşı konseri tüm detayları yakalamaya çalışarak izledim. Konser sonrasında da bir metal adeti olarak kulisin kapısına gidip çıkmalarını bekledim. Adamlar elinde grubun CD’leri ve asetat kalemiyle bekleyen birini görünce epey şaşırdılar ve çok da sevindiler. İmzalarımı alıp ayaküstü biraz lafladık, performansları için tebrik ettik ve yanlarından ayrıldık. Koca mekanda bizim dışımızda kimse onlara böyle bir ilgi göstermedi (en azından benim gördüğüm kadarıyla ve metal konserlerine kıyasla).

Kısacası ortalama pop dinleyicisinin müzikal ve müzik kültürü ile ilgili zerre kadar kaygısı yok. Belli bir müzik kültürüne sahip olmak bu işin bir ayağı ise diğer ayağı ise genel eğitim sistemi muhakkak. Öğretmenine bile hakaret edip karşılığında bir yaptırım görmeyen ve kof bir şekilde mezun olan insanların oluşturduğu bir toplumda müzisyene saygı beklemek hayli zor. Metal (jazz ve blues da) belki bu konuda kurtarılmış adacıklar ve eminim ki öyle olmaya devam edecek. John Wiederhorn’un dediği gibi “Unlike nearly every other form of rock, from punk to new wave, heavy metal has never faded into obscurity” (Punk’tan new wave’e kadar neredeyse tüm rock formlarının aksine, heavy metal hiçbir zaman unutulup gitmedi).

Not: Normalde bu yazımda Aylin Aslım’ın 30.06.2015 tarihli “Şey, Ben Müzik İçin Gelmiştim” adlı yazısına da cevap yazacaktım ama fazla uzadığı için vazgeçtim. Vakit bulduğum zaman onu da yayımlayacağım.


  1. Memleketimden Konser Manzaraları – Aylin Aslım
  2. Howe, Tasha R., et al. “Three Decades Later: The Life Experiences and Mid-Life Functioning of 1980s Heavy Metal Groupies, Musicians, and Fans.” Self and Identity ahead-of-print (2015): 1-25.
  3. Metal Music Can Be Good For You – The Wall Street Journal


İmajlar ve video:

  3. Handicapped guy in a slayer moshpit (big 4 CA)

The Best Rock/Metal Albums 2015

Bu Top 20 listesi biraz tuhaf gelebilir. Bunun sebebi rock müziği geniş bir yelpaze olarak ele alması ve çok farklı türe yer vermesi. Buradaki grupların çoğu benim en favori gruplarım olsa da olmayanlar da var. Sonuçta bu albüm bazlı bir liste. Tabi ki ana eksen Heavy Metal ama listede Progresif Rock’tan Black Metal’e kadar albümler bulabilirsiniz. İyi dinlemeler ve mutlu yıllar!

This Top 20 might seem a little weird because it takes rock music on a broad sclae and addresses different genres. Many of the bands here are my favourites but not all. After all this is a list of albums – not bands. The main axis is Heavy Metal, yet you can find albums from Progressive Rock to Black Metal. Have a nice listen and happy new year!

20. To/Die/For – Culttodiefor-cult

Yine Retro 😀 ama cilalı bir sound ile. Bu sefer 80’lere değil 90’lara dönüyoruz. O yıllardan aşina olduğumuz bir vokal ve şarkı yazımı ile “Cult“ çok güzel bir albüm olmuş diyebilirim.

Retro again 😀 but this time with a polished sound. Now we’re back to 90s – not 80s. I can say that “Cult” is a very good album with a vocal style and song writing typical of those years.

19. Unleashed – Dawn of the Nineunleashed-dawn_of_the_nine

Grup yıllar önce ilkesini ortaya koymuştu: Death Metal – Taviz Yok. Şu devirde sözünü tutan kaç grup kaldı ki? Hem sözünü tutup hem de kaliteli albüm yapmaya devam eden Unleashed “Dawn of the Nine” ile yine çekici vurmuş.

The band stated their motto years ago: Death Metal – No Compromise. How many bands left out there keeping their Word? Unleashed keeps their Word and slams their hammer again with “Dawn of the Nine”.

18. Enforcer – From BeyondEnforcer-From_Beyond

Retro, Retro, retro. Seviyorum ama ya. Bu formül tuttu benim için. 80’li yılların çığlık çığlığa speed metalini seviyorsanız bu albümü seversiniz. Agent Steel desem?

Retro, retro, retro. Well, I like it. It really got a hold on me. You will like this one if you like screamy speed metal of the 80. Agent Steel anyone?

17. Saxon – Battering RamSaxon-Battering_Ram

Saygı! Bu adamlara söylenecek başka ne var ki? 30 yılı aşkın süredir Heavy Metal bayrağını layıkıyla dalgalandıran babalar yine babalar gibi bir albüm yapmış. Özellikle isim parçayı çok beğendim.

Respect! What else is there to say for these men? Saxon, carrying the flag of Heavy Metal for 30+ years, made a great album again. I especially like the title track.

16. Uncle Acid and the Deadbeats – The Night Creeperuncle_acid-the_night_creeper

Ozzy? Sen misin?

Bu adamlar da Kadavar gibi – tam retro. Seksenlerin İngiltere’sinde dondurulup 2010’lu yıllarda çözülmüş gibi müzik yapıyorlar. Ozzy vokalli stoner seviyorsanız dinleyin bu adamları.

Is that you Ozzy?

They are like Kadavar in a way – pure retro. They sound like they were frozen in 80s England and thawed in 2010s. Give them a chance if you think you will like stoner music with Ozzy-like vocals.

15. Perzonal War – The Last Sunsetperzonal_war-the_last_sunset

Almanya’nın müzik dünyasına katkıları bitecek gibi değil. Perzonal War kendilerine has thrash soundlarıyla diğer gruplardan ayrılıyor. James Hetfield ve Am I Blood izlerini her daim alabiliyorsunuz. Son albümleri de hakikaten çok güzel olmuş. Gaz parçalar ve epik melodiler çok güzel harmanlanmış. Ellerine sağlık.

Germany’s contributions to music do not seem to stop ever.  Perzonal War distinguishes itself from other bands with their original thrash sounds. They have their James Hetfield and Am I Blood touches. Their last album is really a good one. Speedy songs are nicely blended with epic tunes. Congratulations.

14. Gun – Franticgun-frantic

Bu adamları acayip seviyorum. Tam anlamıyla heyecan dolu hard rock yapıyorlar ve şarkıları mutlaka kafanıza kazınıyor. Frantic’teki parçaların da çoğu hafızalarda uzun süre kalacak türden. Labour of Love, Seraphina…

I just love these guys. They play hard rock full of thrill and their songs simply get stuck into your head. Many songs on Frantic will play in your head for a long time. Labour of Love, Seraphina…

13. Venom – From the Very DepthsVenom-from_the_very_depths

Venom durduk yere ikiye ayrılınca üzüldük tabi. Böyle büyük gruplar bu duruma düşmemeli. Bu kötü duruma rağmen Venom süper bir albüm çıkardı. Cronos’un sesini duymak her zaman çok güzel. Löngür löngür baslar ve muhteşem sound da cabası. Uzun saçlı punklara buradan selam olsun.

It was sad to see Venom split in two. Such bands should not be made to suffer these kind of bullshit. Despite these vices, Venom made a great album. It’s always nice to hear Cronos sing. Pounding basses and the killer sound simply add to it. Hail to the “Long Haired Punks”!

12. W.A.S.P. – Golgothawasp-golgotha

W.A.S.P. her gün konsere gelse her gün giderim. Hastasıyım. Delisiyim bu adamların. “Golgotha” her ne kadar grubun eski albümlerinin yanında biraz sönük kalsa da beni tatmin etti. Bi’ de W.A.S.P. baladı diye bir şey kesinlikle var. Gitar solosu eşliğinde ağlamak istiyorsanız “Miss You”yu dinleyin.

I would watch W.A.S.P. everyday if they played live every day. I like them so much. I love them. “Golgotha” is satisfactory if not as glorious as the previous albums. The concept of W.A.S.P. ballads certainly exists. If you want to cry along a guitar lead, just listen to “Miss You”.

11. Harlot – Proliferationharlott-proliferation

Bu grubu yeni keşfetmeme rağmen doğrudan 2015’in en iyi albümleri listesine girmesi beni bile şaşırttı. Grubun çok özgün olduğunu söyleyemem ama Slayer etkilenimi benim için geçer notu hak eder. Bu albüm geçerin de üzerinde. BB verdim.

I was surprised myself, too, when this band made its way into my list after my first listen. I can’t say the band is original but the Slayer influence gets a passing grade. This album is above the passing grade. I gave B-.

10. Gruesome – Savage Landgruesome-savage_land

Grup Death ve Obituary’nin 2015’te tekrar dirilmiş hali. Bu durum zaten zombili mombili temalarına gayet uygun. “Şöyle eskilerden bir Florida Death Metali dinleyeyim ama dinlenmedik albüm kalmadı ki” diyorsanız işte bu albüm sizin ilacınız.

The band sounds like Death and Obituary resurrected in 2015. This matches well with their zombie themes. If you like Florida Death Metal but complain about having nothing left unlistened to, then this album is for you.

09. Amorphis – Under the Red Cloudcover ok copie

İki şeyin sonu yoktur: Evren ve Amorphis’in melodileri. İlkinden o kadar emin değilim. Adamlar yine harikulade bir albüm yapmışlar. Bazı şarkılarda eski death dönemlerine dönmüşler ki o da olumlu.

Two things are endless: The universe and the melodies of Amorphis. I am not so sure of the first one, though. The guys nailed it again. They threw in some death metal songs just like the old days which is also cool.

08. Marduk – Frontschweinmarduk-fronschwein

2015’in ilk aylarında Marduk bombayı patlatıp daha o andan listeme girmişti. Eski albümlerinden uzaklaşan grup tekrar iyi bir hava yakalamış gibi. Albüm tempo açısından çok inişli çıkışlı ama aynı zamanda çok da dengeli. 503, 502’nin devamı gibi ama bu sefer düşük tempoda.  Thousand Fold Death ise albümdeki hız rekorunun kırıldığı şarkı.

Marduk dropped the bomb in early 2015 and guaranteed their place on my list. The band seems to have resumed their good days after going somewhat experimental. The tempo fluctuates a lot but there’s a nice balance to it. 503 is like a sequel to 502 but with a slow tempo this time. Thousand Fold Death breaks the speed record in the album.

07. Kadavar – Berlinkadavar-berlin

Retro-progressive rockçılar yine karşımızda. Bu albüm progresiften ziyade daha bir retro olmuş. Dinlediğinizde 60’lı yıllara geri dönebileceğiniz zaman makinası tadında bir albüm olmuş “Berlin”.

Retro-progressive rockers strike back. This album is more retro than it is progressive. “Berlin” sounds like a time machine which you can hop in for a ride to the 60s.

06. Ghost – Melioraghost-meliora

Basit müzik + akılda kalıcı melodiler + gizem = Ghost. Böyle yazınca küçümsemiş gibi oldum sanki ama öyle değil. “Meliora” süper şarkılarla ve akılda kalıcı melodilerle dolu harika bir albüm olmuş.

Simple music + catchy tunes + mystery = Ghost. I don’t mean to look down on them with this formula actually. “Meliora” is an awesome album full of great songs and catchy melodies.

05. Lindemann – Skills in PillsLindemann-Skills_in_Pills

İki manyak bir araya gelirse ne olur? “Skills in Pills” olur. Albüm Pain ile Rammstein’ın Rammstein ağırlıklı bir karışımı olmuş. Manyaklığın boyutunu merak edenler “Praise Abort”un klibini izleyebilir. “Fish On” ultra-süper.

What happens when two lunatics get together? “Skills in Pills” happens. The album is a mixture of Pain and Rammstein biased towards Rammstein. Anyone wondering the size of lunacy can watch the video of “Praise Abort”. “Fish On” is an ultra-superb song.

04. Joe Satriani – Shockwave SupernovaSatriani-Shockwave_Supernova

Gerçek bir şok dalgası. Profesör yine elinden geleni ardına koymamış. Bir virtüöz olup da bu kadar akılda kalıcı melodilerle bezeli şarkılar yapmak Satcha’nın alamet-i farikası. “On Peregrine Wings”e dikkat.

A true shockwave. The professor played his best again. It is Satcha’s trademark to make such catchy songs despite being a virtuoso. Beware “On Peregrine Wings”.

03. David Gilmour – Rattle That Lockdavid_gilmour-rattle_that_lock

Geçen sene “The Endless River”a kendimi kaptırmıştım, bu sene de “Rattle That Lock”a… David Gilmour’un üretkenliğinin geri geldiği bu son iki yıl benim gibi Pink Floyd fanlarına çok iyi geldi. Albümdeki tüm parçalar harika olsa da “In Any Tongue” inanılmaz bir başyapıt statüsünde. Ben sadece “The Girl in the Yellow Dress”i pek sevemedim.

I was carried away by “The Endless River” last year, and this year by “Rattle That Lock”… These two years, when Gilmour resumed his productivity, have been a bliss for Pink Floyd fans like me. The songs on the albüm are great but “In Any Tongue” is an incredible masterpiece. I didn’t like “The Girl in the Yellow Dress” much, though.

02. Slayer – RepentlessSlayer_Repentless

Slayer en iyi bildiği işi yapmaya devam ediyor. İyi ki de öyle yapıyor. Hannemann’ın ölümü ne kadar büyük bir kayıp olsa da Gary Holt gibi bir arkadaşınız olduğu sürece sırtınız kolay kolay yere gelmez. Ayrıca “Repentless” klibi sadece bu senenin değil tüm zamanların en iyi metal kliplerinden bir olacak diye düşünüyorum.

Slayer is still doing what they do the best – which is so good. The loss of Hannemann was a big deal but you don’t throw in the towel easily if you have a friend like Gary Holt. I think the video of “Repentless” will be the one of the best metal videos of all times, let alone 2015.

01. Iron Maiden – Book of Soulsiron_maiden-book_of_souls

“Final Frontier”dan sonra ilaç gibi gelen bir albüm. Uzun albümleri pek sevmesem de Iron Maiden yapınca bir başka oluyor. 18 dakikalık şarkıyı 5 dakikaymış gibi hissettirebilmek için Iron Maiden olmak şart. “The Red and the Black” tek kelimeyle olağanüstü.

A true relief after “Final Frontier”. Although I don’t fancy long albums much, it sounds different when made by Iron Maiden. You gotta be Iron Maiden to make an 18-minute song feel like it’s 5 minutes long. “The Red and the Black” is an absolute winner.

Dee Snider ve PMRC Vakasının 30. Yılı

Sene 1985. Reagan dönemi. Her ne kadar o dönemler çocukluğumuza denk geldiyse ve politikadan anlamıyorduysak da geri dönüp bakınca o dönemin Amerikan muhafazakarlığını görebiliyoruz. Bu düşüncenin bir uzantısı müzik alanında kendini gösteren kötü üne sahip Parents Music Resource Center (PMRC) adlı komite idi. Türkçesi yaklaşık olarak “Ebeveynler için Müzik Kaynağı Merkezi” gibi bir şey ve amaçları ise müzik endüstrisine bir uyarı ve sansür standardı getirmekti. Komite Amerikan politikacı/bürokratların eşleri tarafından kurulmuştu. Komite içinde en bilinen isim sonradan Amerikan Başkan Yardımcılığı da yapan Al Gore’un eşi Tipper Gore idi. Komitenin ilk ses getiren icraatı ise meşhur “filthy fifteen” (pis onbeşli) adlı “kötü” şarkı sözleri içeren şarkılardan oluşan bir liste hazırlamak oldu. Liste şu şekildeydi:


PMRC’ye göre bu şarkılardan uzak durulmalıydı. Listede yer alan gruplar PMRC’nin getirdiği öneriye göre çeşitli başlıklar altında gruplanıyordu. Örneğin şiddet içerenler V (violence), seks içerenler S, okült temalar O harfleri ile gösterilmişti. Komite piyasaya sürülecek olan tüm albümlerin incelenip eğer gerekiyorsa bu tür bir etiketlemeden geçirilerek piyasaya sürülmesini istiyordu. Bu tam olarak gerçekleşmese de, Ağustos 1985’te 19 plak şirketi hepimizin bildiği “Parental Advisory: Explicit Lyrics/Content” etiketlerini “hak eden” albümlerin üzerine basma kararı aldı.

Bu karar uygulamaya konmadan önce bir Senato toplantısı yapılması kararlaştırıldı ve 19 Eylül 1985’te yapılan toplantıda savunmacı olarak Dee Snider, Frank Zappa ve John Denver yer aldı. Burada sadece Heavy Metal bayrağını muhafazakar politikacılara karşı resmi anlamda dalgalandıran cesur yürek Dee Snider’ın savunmasından kısaca bahsetmek istiyorum.

Dee Snider

Dee Snider Kimdir?

Metal camiasında Twisted Sister ve Dee Snider isimlerini bilmeyen yoktur. Bilmeyenler için kısaca bahsetmek gerekirse, Dee Snider yukarıdaki listeye 7. sıradan giren Twisted Sister adlı Heavy/Glam Metal grubunun vokalistidir. Snider, kabarık kıvırcık saçları ve makyajlı imajı, bir Heavy Metal marşı olan We’re Not Gonna Take It gibi bir şarkı yapmış olması ve PMRC karşısında yaptığı savunma ile metalcilerin gönlünde taht kurmuş bir idoldür.

Twisted Sister’ın bu listede yer almasına sebep olan şarkısı We’re Not Gonna Take It şiddet içerdiği gerekçesiyle etiketlenmiştir. Grubun bir diğer şarkısı Under the Blade (Bıçağın Altında) özellikle Tipper Gore tarafından şiddet ve seks içerdiği gerekçesiyle eleştirilmiştir. Oysaki, şarkı sözleri grubun gitaristi Eddie Ojeda’nın boğazından olduğu ameliyat hakkındadır ve hastane/ameliyat korkusu temalıdır. Dee Snider grubuna doğrudan yapılan bu suçlamaya karşı kendine has tavizsiz tavrı ile komite karşısında efsanevi bir savunma yapmıştır. Takım elbiseli, saçları güzelce taranmış, bakımlı ve sıkıcı görünüşlü bürokratların karşısına kuş yuvası gibi kabarık ve dağınık saç, kot pantolon, siyah atlet ve üstünde kot yelekle çıkan Snider konuşma metnini pantolonun arka cebinden çıkarıp masada düzelterek konuşmasına başlamış ve hakkında çıkan üç temel iddiaya beklentinin aksine çok düzgün bir İngilizceyle mantıklı şekilde cevaplar vermiştir. Snider hakkındaki üç suçlama şu şekildedir:

  1. Tipper Gore’a göre Under the Blade şarkısında sadomazoşizm, esaret ve tecavüz konuları teşvik edilmektedir.
  2. PMRC’nin açıklamış olduğu filthy fifteen’de We’re Not Gonna Take It parçası şiddet içerdiği gerekçesi ile V etiketi almıştır.
  3. Yine Tipper Gore’a göre, Twisted Sister, üzerinde elleri kelepçeli ve bacakları ayrılmış bir kadın figürünün yer aldığı tişört basmıştır.

Dee Snider’ın bu suçlamalara verdiği cevaplar özetle şu şekildedir:

  1. Under the Blade, ameliyat olan gitaristimiz Eddie Odeja için yazılmış ve hastane korkusunu işleyen bir şarkıdır. Elbette herkes sözleri farklı biçimde yorumlayabilir. Sanatın özelliği budur. Bu şarkıdaki tek sadomazoşizm, seks ve esaret kategorik olarak Bayan Gore’un zihnindedir (bkz: senin için fesat).
  2. We’re Not Gonna Take It sözleri şiddet içermemektedir. Klip ile sözler her zaman örtüşmeyebilir. Klipteki kişi Coyote gibi ölüp tekrar dirilmektedir. Klip çizgi filmden esinlenmiştir ve şiddetle ilgisi yoktur. Üstelik United Way of America (bir yardım derneği) bu şarkıyı bir videolarında kullanmak istemiştir.
  3. Düpedüz yalan. Twisted Sister hiçbir zaman böyle bir tişört satmamıştır ve her zaman cinsiyet ayrımcılığının karşısında olmuştur.

2. maddedeki konu ile ilgili olarak Snider’ın savunmasına bir ekleme yapmak gerekirse, I Wanna Rock adlı parçanın klibinde de aynı tema – hatta aynı kişi – vardır.

Yaklaşık 10 dakikalık konuşmasından sonra Snider’a 20 dakika boyunca senatörler tarafından sorular sorulur ve Snider bu sorulara verdiği cevaplarla sadece önündeki yazıyı seslendiren biri olmadığını ve kendini ne kadar iyi ve mantıklı ifade edebildiğini tüm komite önünde kanıtlar. Savunmasında özetle bir kurumun neyin iyi neyin kötü olduğuna karar vermemesi gerektiğinden ve çocukların seçecekleri albümleri ebeveynlerin belirleyebileceğinden bahseder. 1985 yılında 30 yaşında ve bir çocuk sahibi olan Snider, kendinden de örnekler vererek iddiaları savuşturur.

Belki küçük bir detay ama, 30 dakikalık bu savunma süresince bana en çok keyif veren kısım Tipper Gore’u Al Gore’un eşi olarak tanıtan Senatör Rockefeller’a Snider’ın verdiği cevaptır (bkz: küfür olmayan ama küfür etkisi yaratan sözler):

Senatör Rockefeller: … Senatör Gore’un eşine saldırmanızla ilgili olarak…
Snider: Öncelikle ben Senatör Gore’un eşine değil, PMRC’nin bir üyesine saldırıyordum.
Senatör Rockefeller: İsmen Senatör Gore’un eşine saldırıyordunuz.
Snider: Onun ismi Tipper Gore, öyle değil mi? Ben senatörün eşi demedim. Tipper Gore dedim.

Senatörlük makamını bir güç ve tehdit unsuru olarak kullanan başka bir senatöre verilen tokat gibi bir cevaptır bu. Videoyu izlerken bile ayakta alkışlayasım geliyor.

Soru-cevap kısmından diğer bazı güzel kısımlar:

Senatör Gore: Bay Snider, fan kulübünüzün ismi nedir?
Snider: Fan kulübünün ismi SMF Fans of Twisted Sister.
Senatör Gore: Peki “SMF”nin açılımı nedir?
Snider: Açılımı Sick Mother Fucking Fans of Twisted Sister.
Senatör Gore: Bu da bir Hristiyan grup mudur? (Snider’ın Hristiyan olmasına ithafen)
Snider: Küfür etmek ile Hristiyanlık arasında bir ilişki olduğunu düşünmüyorum. Teşekkür ederim.

Senatör Gore: (Snider’ın Under the Blade’in hastane temalı bir şarkı olduğu iddiasına ithafen) Şarkıda hastaneye bir atıf var mı?
Snider: Hayır, yok. Ama bir kadına, sadomazoşizme ya da, neydi, hah, esarete de atıf yok.

Senatör Gore: O zaman ebeveynlerin oturup albümdeki tüm parçaları dinlemesi lazım öyle mi?
Snider: Ya da sözlerini okumalı.

Senatör Gore: Sizce ebeveynlerden bunu beklemek mantıklı mı?
Snider: Ebeveyn olmak mantıklı bir şey değildir. Çok zor bir şeydir. Ben de bir ebeveynim ve biliyorum.

İşte bu olayın üzerinden tam 30 yıl geçti. Peki ne değişti? Dee Snider Huffington Post’ta  yayımladığı makalesinde hem çok şeyin değiştiğini hem de hiçbir şeyin değişmediğini söylüyor: “Sonuçta hala Parental Advisory etiketleri var ve kutuların üzerine basmayıp doğrudan kapak tasarımına entegre ediyorlar. Albüm kapağınız Mona Lisa bile olsa o etiket o eserin fiziksel bir parçası olmak zorunda. Artık CD ya da plak alan çok az kişi var ve herkes online olarak müziğe ulaşabiliyor. Öte yandan online müzik kaynaklarında da benzer uyarılar var. Bunun dışında Al Gore ve Tipper Gore boşanmış olsa da ben hala evliyim ve eşim Suzette ile 23 Ekim’de 34. yılımızı kutlayacağız”.

Dee Snider şu an 60 yaşında ve hala konserler veren bir rock star. Gore’lar ise miyadı dolmuş politikacılar. Ne var ki, metale karşı olan muhafazakar kafa hala etkin ve en küçük bir olayda bile metalcilerin günah keçisi olması çok olası. Daha geçen gün Almanya’da bir billboarda asılmış olan Iron Maiden – Book of Souls posteri bir vatandaş tarafından kapatıldı ve üzerine şu uyarı yazıldı:

“Bu bölgede çok sayıda anaokulu ve ilkokul bulunmaktadır. Bu posterin burada işi yoktur!”

Kanın gövdeyi götürdüğü korku filmi posterlerine tepki vermeyen toplumun metale karşı tahammülsüzlüğü batı medeniyeti için aşırı bir durum. Türkiye’de – satanist muhabbeti dışında – görünürde böylesi aşırı bir tavır yok. 1999 yılında yaşanan satanist olayı toplumda büyük tepki çekmişti ve uzun süre metalcilere satanist yaftası vurulmuştu. Bunun etkileri azalsa da maalesef devam ediyor. Twisted Sister ve Iron Maiden vakalarının bizde yaşanmamasının sebebinin Türkiye’de bu çapta ürün ortaya koyan ve göz önünde olan sanatçıların olmaması ve metal albümlerinin promosyonlarının billboardlardan ve ana akım medyadan yapılmaması olduğunu düşünüyorum. Bizdeki sorun daha çok uzun saç, giyim kuşam ve yaşam tarzına müdahale şeklinde oluyor maalesef. Bu tür sorunlar için de her topluma bir Dee Snider lazım.

Snider makalesini şu şekilde bitiriyor:

Şu bilinsin ki, eğer hükümet sansürü tehdidi tekrar o çirkin ve bakımlı kafasını uzatırsa, bakımsız saçlarımı savaşa sürmeye hazır ve istekliyim.


PMRC oturumunun tam videosu:
PMRC oturumunun tam metni:
Dee Snider:
Dee Snider’ın konu hakkındaki makalesi:

Goethe vs. Rammstein: Kim Döver?

Goethe vs. LindemannTembellikten uzun zamandır yazmayı düşünüp yazamadığım bir yazı bu. Aslında 2010 yılında yayımlanmış olan bir makalenin Türkçe özeti diyebiliriz. Julia Kneer, Diana Rieger, Lena Frischlich ve Daniel Munko tarafından yazılmış olan makalenin ismi Goethe versus Rammstein: who is allowed to play with madness? The influence of musical taste on prejudice against heavy metal lyrics [1]. Makale özetle Heavy Metal şarkı sözlerine ilişkin toplumdaki önyargıyı ele alıyor. Kullandıkları yöntem ve elde ettikleri sonuçlar gerçekten harika.

Araştırma için Alman şair Goethe‘nin Heidenröslein şiiri ile Rammstein‘ın Rosenrot şarkısı seçilmiş. Esasen Rosenrot Heidenröslein‘dan ilham alınarak yazılmış olan ve benzer bir temaya sahip bir şarkı ve seçilmesinin sebebi de bu. Bu iki eserden bazı bölümleri metalcilere ve metalci olmayanlara okutmuşlar. Okuturlarken de değişik varyasyonlar kullanmışlar. Mesela Goethe’nin şiirini okutup “bu bir Rammstein şarkısı” demişler ve insanların tepkilerini ölçmüşler. 1 ila 7 arası bir skalada sözlerin ne kadar vahşi (brutal) olduğunu oylamalarını istemişler.

Metalci olmayanlar, Rammstein şarkısı zannederek okudukları Goethe şiirini en brutal eser olarak değerlendirmişler (3,2/7). Bu aynı zamanda araştırmada ortaya çıkan en yüksek brutalite skoru. Sonra doğruyu söyleyerek okuttuklarında değer 1,4/7’ye düşmüş (bkz: Grafik 1). Nasıl ama?

Metalciler ise her iki koşulda ağırlıklı olarak Goethe şiirinin daha brutal olduğunu düşünmüşler. Bu sonuç aslında gerçeğe en yakın olanı. Çünkü araştırmacılar da Goethe’nin şiirinin daha brutal olduğunu düşünmekteler.

goethevsrammstein_chartGrafik 1. Müzik zevki, yazar bilgisi ve gerçek sözlerin işlevi açısından brutalite oranları.

Araştırmadan çıkan sonuç, sanatçı isminin yarattığı “etiket”in algıda ne kadar önemli bir rol oynadığı. Heavy Metal’in toplumda ne tür bir stereotip haline geldiği yine araştırmada çok net görülebilmekte. Dünyanın hemen hemen her yerinde insanlar hala Heavy Metal’in özellikle çocuklar üzerinde kötü örnek oluşturduğunu düşünüyorlar. Yani, Goethe yazınca bir şey yok; Rammstein yazınca auvvv.

Son bir sonuç da, grafikte görüleceği üzere metalcilerin verdiği cevapların metal dinlemeyenlere göre daha stabil ve istikrarlı olduğu. Dolaylı olarak, metalcilerin daha önyargısız ve mantıklı düşünmüş oldukları sonucuna da varabiliriz.

Kıssadan hisse: Edebiyat iyidir; metal de iyidir. Okumadan etmeden yorum yapmak yasaktır.

Not 1: Merak edenler Heidenröslein ve Rosenrot‘un hem orijinal Almanca versiyonlarını hem de İngilizce ve Türkçe çevirilerini aşağıda bulabilirler. Bakalım siz ne düşüneceksiniz?

Not 2: Makalenin tamamını okumanızı öneririm.

Not 3: Bu da bonus:

Goethe – Heidenröslein (Orijinal Almanca) [2]

Sah ein Knab’ ein Röslein stehn,
Röslein auf der Heiden,
War so jung und morgenschön,
Lief er schnell es nah zu sehn,
Sah’s mit vielen Freuden.
Röslein, Röslein, Röslein rot,
Röslein auf der Heiden.

Knabe sprach: “Ich breche dich,
Röslein auf der Heiden.”
Röslein sprach: “Ich steche dich,
Dass du ewig denkst an mich,
Und ich will’s nicht leiden.”
Röslein, Röslein, Röslein rot,
Röslein auf der Heiden.

Und der wilde Knabe brach
‘s Röslein auf der Heiden;
Röslein wehrte sich und stach,
Half ihr doch kein Weh und Ach,
Musste es eben leiden.
Röslein, Röslein, Röslein rot,
Röslein auf der Heiden.

Goethe – Rose on the Heath (İngilizce) [2]

Saw a boy a little rose,
little red rose on the heath,
young and lovely like the morning.
So he ran to have a close
look at it, and gladly did.
Little rose, little rose,
little red rose on the heath.

Said the boy: I will pick
you, my red rose on the heath!
Said the rose: I will prick
you and I won’t stand it,
and you won’t forget me.
Little rose, little rose,
little red rose on the heath.

And the rough boy picked the rose,
little red rose on the heath,
and the red rose fought and pricked,
yet she cried and sighed in vain,
and had to let it happen.
Little rose, little rose,
little red rose on the heath.

Goethe – Kırgoncagülü (Türkçe) [3]

Bir çocuk bir goncagül gördü,
Kırdaki goncagül,
O kadar genç ve sabahgüzeliydi ki o
Hızlıca koştu çocuk ona yakından bakmak için
Pek sevinerek izledi onu.
Goncagül, goncagül, goncagül kırmızı,
Kırdaki goncagül.

Çocuk konuştu: Seni koparırım,
Kirdaki goncagül!
Goncagül konuştu: Ben de seni öyle iğnelerim ki,
Hep beni düşünürsün sonra,
Ve izin vermem bunu yapmana.
Goncagül, goncagül, goncagül kırmızı,
Kırdaki goncagül.

Ve yaramaz çocuk kopardı
Kırdaki goncagülü;
Goncagül savundu kendini ve iğneledi çocugu,
Ama o bana mısın demedi, ne bir ah dedi ne de bir vah,
Boyun eğmek zorundaydı yani goncagül.
Goncagül, goncagül, goncagül kırmızı,
Kırdaki goncagül.

Rammstein – Rosenrot (Orijinal Almanca) [4]

Sah ein Mädchen ein Röslein stehen
Blühte dort in lichten Höhen
Sprach sie ihren Liebsten an
ob er es ihr steigen kann

Sie will es und so ist es fein
So war es und so wird es immer sein
Sie will es und so ist es Brauch
Was sie will bekommt sie auch

Tiefe Brunnen muss man graben
wenn man klares Wasser will
Rosenrot oh Rosenrot
Tiefe Wasser sind nicht still

Der Jüngling steigt den Berg mit Qual
Die Aussicht ist ihm sehr egal
Hat das Röslein nur im Sinn
Bringt es seiner Liebsten hin

Sie will es und so ist es fein
So war es und so wird es immer sein
Sie will es und so ist es Brauch
Was sie will bekommt sie auch

Tiefe Brunnen muss man graben
wenn man klares Wasser will
Rosenrot oh Rosenrot
Tiefe Wasser sind nicht still

An seinen Stiefeln bricht ein Stein
Will nicht mehr am Felsen sein
Und ein Schrei tut jedem kund
Beide fallen in den Grund

Sie will es und so ist es fein
So war es und so wird es immer sein
Sie will es und so ist es Brauch
Was sie will bekommt sie auch

Tiefe Brunnen muss man graben
wenn man klares Wasser will
Rosenrot oh Rosenrot
Tiefe Wasser sind nicht still

Rammstein – Rosenrot (İngilizce) [5]

A girl saw a little rose
It bloomed there in bright heights
She asked her sweetheart
if he could fetch it for her

She wants it and that’s fine
So it was and so it will always be
She wants it and that’s the custom
Whatever she wants she gets

Deep wells must be dug
if you want clear water
Rose-red, oh Rose-red
Deep waters don’t run still

The boy climbs the mountain in torment
He doesn’t really care about the view
Only the little rose is on his mind
He brings it to his sweetheart

She wants it and that’s fine
So it was and so it will always be
She wants it and that’s the custom
Whatever she wants she gets

Deep wells must be dug
if you want clear water
Rose-red, oh Rose-red
Deep waters don’t run still

At his boots, a stone breaks
Doesn’t want to be on the cliff anymore
And a scream lets everyone know
Both are falling to the ground

She wants it and that’s fine
So it was and so it will always be
She wants it and that’s the custom
Whatever she wants she gets

Deep wells must be dug
if you want clear water
Rose-red, oh Rose-red

Deep waters don’t run still

Rammstein – Rosenrot (Türkçe) [6]

Bir kız küçük bir gül görür
Yüksek tepelerin birinde açmış bir gül
Eğer o gülü oradan ona getirirse
Onun bir tanesi olacağını söyler

Kız bunu istiyor ve bu iyi birşey
Bu hep böyleydi ve böyle olacak
Kız bunu istiyor ve bu böyle gelmiş böyle gidecek
Ve o ne zaman birşey isterse mutlaka elde eder

Eğer tertemiz suları görmek istiyorsan
Derin kuyulara inilmeli
Kırmızı gül kırmızı gül
Derin sular durgun değil

Oğlan dağa binbir zorluk içinde tırmanır
Dağın manzarası umrunda bile değil
Sadece aklında o küçük gül var
Ve o gülü bir tanesine getirebilmek

Kız bunu istiyor ve bu iyi birşey
Bu hep böyleydi ve böyle olacak
Kız bunu istiyor ve bu böyle gelmiş böyle gidecek
Ve o ne zaman birşey isterse mutlaka elde eder

Eğer tertemiz suları görmek istiyorsan
Derin kuyulara inilmeli
Kırmızı gül kırmızı gül
Derin sular durgun değil

Oğlanın bastığı yerlerden birinde bir taş kırılıyor
Artık o tepenin üzerinde durmak istemiyor
Bir çığlık kopuyor ve artık herkes biliyor
Gül ve oğlan aşağıya düşüyor

Kız bunu istiyor ve bu iyi birşey
Bu hep böyleydi ve böyle olacak
Kız bunu istiyor ve bu böyle gelmiş böyle gidecek
Ve o ne zaman birşey isterse mutlaka elde eder

Eğer tertemiz suları görmek istiyorsan
Derin kuyulara inilmeli
Kırmızı gül kırmızı gül
Derin sular durgun değil


ÖSYM Sınavları Üzerine

ÖSYM ile ilk resmi işlemimi 1998’te ÖSS’ye başvururken yapmıştım. O zamandan bu zamana, bu kurumun yaptığı birçok sınava girdim. Sınavlarım kah iyi kah kötü geçti. Sınavım nasıl geçmiş olursa olsun, o büyük stresin belki de tek keyifli yanı ertesi gün gazetelerde yayımlanan sorulara bakıp sınavı tekrar çözmek ve nerede yanlış yaptığımı görmekti. Hatta gazetelerin o sayfalarını kesip arkadaşlarla buluşup tartışırdık. Maalesef, sınavların bu basit ama öğretici özelliği artık yok. Sebep ise ÖSYM’nin soru bankası oluşturma kararı. Böyle açıklanmasına rağmen ben hatalı soruların yayımlanmasını istememelerinden de şüphe ediyorum.

13 yıllık İngilizce öğretmeniyim ve İngiliz Dili üzerine doktora yapıyorum. 5 Nisan 2015’te yapılan YDS’den 96,25 puan aldım. 80 soru içinden 3 yanlışım çıkmış ancak hangi sorularda yanlış yaptığımı göremiyorum. Oysaki, benim bu yanlışları görebilmem, tartışabilmem ve belki de itiraz edebilmem gerekir. Burada maksadım “ben her şeyi bilirim, yanlış yapmış olamam” demek değil. Sadece işin bir uzmanı olarak nerede hata yaptığımı görmek istiyorum, hepsi bu. Bunu hem kendi gelişimim için, hem de öğrencilerime aktarabilmek için istiyorum.

Öğrenmeyi etkileyen faktörlerden biri elde edilen sonucun bilinmesidir*. Yapılması gereken, sınavları sadece bir maç olarak görmeyip öğretici etkisini de göze alarak cevapların yayımlanması ve sınava girenlerin performanslarını görmelerinin sağlanmasıdır. Ancak bu sayede sınavlardan maksimum verim sağlayıp kendimizi geliştirebiliriz.

Umarım ÖSYM kararını tekrar gözden geçirir ve soruları yayımlamaya başlar. Bu sadece şeffalık için değil kişisel gelişim için de çok önemli bir konu.

*Abanoz, Müzeyyen, 2011, LYS Sosyoloji Psikoloji Mantık Cep Kitabı. (p. 50)